زمستان

قیچی عقربکهای ساعت

بر لب حوض فسرده شهر

قناری بازار را دانه دانه پر می ریزاند

ارمغان سلامت سفید برف ها

قصیده ای ارغوانی بیش نیست ...!

من   باران   هستم ...

من رو خدا به مامان و بابام هدیه داد.

اونها از حضور من خیلی خوشحالند اونقدر که تو پوست خودشون نمی گنجند!

آخه بابایی! خودش این رو گفت ،

وقتی که داشت خبر دختر بودن من رو به همه می داد...

وقتی که بابا و مامان من رو باران صدا کردند ، تازه فهمیدم چیزی نمونده

که وارد یه دنیای دیگه بشم...آخه هنوز به دنیا نیومدم!!!

شما فکر می کنین دنیا جای خوبیه؟

من که فقط صداهای بیرون رو می شنوم ...!

بیرون خیلی شلوغه...!! ؟

چشمانت

 ساز های عاطفه را چه خوب کوک میکند

دستانت روایتگر آفتابند

     و ماهتاب روی تو

آبروی آب

            مادر

یکی بود یکی نبود

خدا بود فرشته بود زمین بود

آدم نبود داغ نبود

 شقایق هم

زمین خدا چیزی کم داشت

یک زمانی گذشت

خدا بود فرشته بود آسمان بود

آدم نبود زندگی نبود

عشق هم

آسمان خدا رنگی نداشت

بغض آسمان شکست

خدا بود فرشته بود آدم بود

داغ نبود زندگی نبود

شقایق هم

عشق ، لیلی را کم داشت

ماه به زمین نشست

خدا بود فرشته بود زندگی بود

آدم و لیلی بودند ...

مجنون نیست !!!

نگاه کن ،

که چگونه نی نی چشمانم ،

در جشن کوچ کبوتران نگاهت

چه بی صدا !!

ستاره می سراید

و چه خسته

اسیر سایه سیاه

نم داری می شود ...

سحر گاهی

سر از دامن پنجره بر می دارم

دست در دستی آشنا ،

با نردبان مهتابی خواهش ،

از تاک باغچه آسمان ،

یک خوشه ملودی نیاز می چینم !

مقابل چشمانت می فشارم

تن عریان ملودی ها و

انگشتان بی پروای من

ببین !

سه تارم ،

چه می نوازد !!

سحر گاه

که دست ها ،

از بغض های شکسته و شیون

لبریز بود

شقایق ها ،

میلاد خوشه ی گندم را

چشم روشنی

        حنجره

              دادند !

یکی بود یکی نبود

خدا بود فرشته بود زمین بود

آدم نبود داغ نبود

شقایق هم

زمین خدا چیزی کم داشت

یک زمانی گذشت

خدا بود فرشته بود آسمان بود

آدم نبود زندگی نبود

 عشق هم

آسمان خدا رنگی نداشت

بغض آسمان شکست

خدا بود فرشته بود آدم بود

داغ نبود زندگی نبود

 شقایق هم

عشق ، لیلی را کم داشت

ماه به زمین نشست

خدا بود فرشته بود زندگی بود

آدم و لیلی بودند

                 مجنون نبود ...